Μην προσπερνάς τη λέξη!

Πέμπτη, 18 Ιούλιος 2019 19:43 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Γυναικοκτονία, μια νέα λέξη. Τις λέξεις τις δημιουργεί η ανάγκη έκφρασης, η ίδια η ζωή, η πραγματικότητα όπως εξελίσσεται και όχι αριστεροί κύκλοι όπως προσπαθούν να μας πείσουν διάφορα μέσα τον τελευταίο καιρό.

Αν και ο όρος υπήρχε και πριν αναδυθεί στην ελληνική επιφάνεια. Ήταν το 1976, όταν η εγκληματολόγος Diana E. H. Russel εισήγαγε τον όρο γυναικοκτονία (femicide), εξηγώντας το ως το φαινόμενο του να δολοφονούνται γυναίκες από άνδρες, επειδή είναι γυναίκες.

Με ρωτάει ένας φίλος, γιατί γυναικοκτονία και όχι ανθρωποκτονία; Γιατί να είναι απαραίτητο να καθορίζεται το φύλο σε μια δολοφονία; Η γυναίκα δεν είναι άνθρωπος; Δεν εμπίπτει ο φόνος μιας γυναίκας στον όρο της ανθρωποκτονίας; Γιατί το αποδέχεστε οι γυναίκες; Σας μειώνει ο όρος. Σας υποβαθμίζει και σας βάζει σε διαφορετική θέση από τον άντρα!

Με προβλημάτισε η συζήτηση, όμως το υπερασπίστηκα, προβάλλοντας την παιδοκτονία, τη μητροκτονία, την πατροκτονία, σαν λέξεις που γεννήθηκαν μέσα από εγκλήματα που δεν είναι συμβατά με όσα μπορεί μια κοινωνία όπως η δική μας να κατανοήσει και να συγχωρέσει. Πως έχουν αυξηθεί οι δολοφονίες γυναικών; Του βρήκα στατιστικά για την έμφυλη βία.

Αναγνώρισε το σύμπτωμα, αλλά αρνήθηκε να το ορίσει βάση φύλου. Επέμενε στον όρο ανθρωποκτονία. Δεν συμφωνήσαμε, γιατί ίσως και εγώ μέσα μου να μην είχα πεισθεί απόλυτα για να μπορώ να πείσω, ίσως επειδή μέσα μου, με απωθεί η υπόνοια που αφήνεται μέσα από τον όρο για αδύναμο φύλο, όπως με απωθεί και ο κάθε διαχωρισμός βάση φύλου.

Αυτά τα θεωρητικά πριν φάμε το χαστούκι σαν κοινωνία στα μούτρα. Δεκαεννέα νεκρές! Έξι γυναίκες, τρία κορίτσια το τελευταίο διάστημα! Ελληνίδες, μετανάστριες, ξένες, μητέρες, κόρες, σύντροφοι και πάνω απ’ όλα ΓΥΝΑΙΚΕΣ. Και ο αριθμός μεγαλώνει.

Την παγκόσμια πρωτιά στη γυναικοκτονία κατέχουν οι χώρες της Κεντρικής και Λατινικής Αμερικής, ενώ σύμφωνα με έρευνα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας που δημοσιεύτηκε το 2017 η γυναικοκτονία που διενεργείται από σύντροφο, πρώην και νυν, αποτελεί παγκοσμίως το 35% των ανθρωποκτονιών με θύματα γυναίκες. Η ίδια έρευνα έδειξε ότι μόνο το 3% των ανδρών δολοφονείται στο πλαίσιο μιας συντροφικής σχέσης καθώς και ότι συνολικά στις ανθρωποκτονίες και των δύο φύλων το 19% διενεργείται από ερωτικό σύντροφο. Σύμφωνα με την «Παγκόσμια μελέτη σχετικά με την Ανθρωποκτονία » του Γραφείου των Ηνωμένων Εθνών για την Πρόληψη του Εγκλήματος, οι γυναικοκτονίες με δράστες συντρόφους ή μέλη της οικογένειας αποτελούν το 68% όλων των ανθρωποκτονιών με θύματα γυναίκες που καταγράφηκαν παγκοσμίως το 2017.

Και κάπου εδώ, πείθομαι. Γυναικοκτονία είναι, ναι σίγουρα! Υπάρχει σαν έννοια, όχι απλά σαν όρος. Σεξιστικός όρος ίσως -που ακόμα με ενοχλεί- αλλά υπάρχει η ανάγκη να συγκεκριμενοποιηθεί το είδος της ανθρωποκτονίας γιατί είναι κάτι πιο σύνθετο, πιο ύπουλο, πιο αισχρό. Δολοφονίες γυναικών που έχουν σαν δράστη το σύζυγο, το σύντροφο, τον πατέρα, τον φίλο, τον εραστή.

Ποιοι άντρες είναι αυτοί που σκοτώνουν τις «ανυπότακτες »γυναίκες; Αυτοί που «θόλωσαν», που «ζήλευαν παράφορα»,ή που η κόρη τους ,τούς «ατίμωσε», «τους πρόσβαλλε», «δεν τους άκουγε», κλπ. Σημειωτέον πως εκτός από τους ίδιους τους δράστες, υπάρχουν και οι υποστηρικτές τους, ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων που αν και δεν διέπραξαν κανένα φόνο, εφόσον βρίσκουν δικαιολογημένο τον φόνο, εύκολα φανταζόμαστε τι θα μπορούσαν να πουν για το ξύλο, τον βιασμό, την κακοποίηση μιας γυναίκας ξένης ή δικής τους, στην κουβέντα με φίλους ή ακόμα και ως ένορκοι σε δίκη γυναικοκτονίας.

Το σύστημα καλοστημένο να δρα δυστυχώς μόνο για όσους έχουν προσβάσεις στην εξουσία και μια γυναικεία φωνή δεν έχει τέτοιου είδους πρόσβαση. Γυναίκες που χάθηκαν έτσι απλά, γιατί οι φωνές τους δεν ήταν σημαντικές για να τις ακούσουν. Άνθρωποι θηλυκού γένους που αρνήθηκαν να κάνουν αυτό που άνθρωποι αρσενικού γένους απαιτούσαν από αυτές, γι’ αυτό και μόνο γι’ αυτό είναι νεκρές.

Η αντιμετώπιση και η εξάλειψη της βίας, σίγουρα δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Είναι επιτακτική ανάγκη όμως, να ενεργοποιηθεί ένας ολόκληρος μηχανισμός για την πρόληψη της.
Να μιλήσουμε στα παιδιά για να ξέρουν τι σημαίνει βία. Να ξέρουν που μπορεί να οδηγήσει. Να ξέρουν ότι η αγάπη και η βία δεν μπορούν να συνυπάρξουν.
Να μιλήσουμε με ευθύτητα για το θέμα, χωρίς μισόλογα και ωραιοποιήσεις. Να τσακίσουμε τα ταμπού και να ξεριζώσουμε τα στερεότυπα. Δεν υπάρχει περισσότερη και λιγότερη βία. Δεν υπάρχει κανένα όριο βίας σε μια σχέση. Ότι δεν μας σκοτώνει δεν σημαίνει ότι μας κάνει πιο δυνατές.

Πρέπει να κατανοήσουμε πως κανένας δράστης, κανενός εγκλήματος, δεν μπορεί να ισχυριστεί πως ενήργησε από «αγάπη» και να γίνεται πιστευτός. Μια αγάπη που κανείς δεν ρώτησε το θύμα αν τη θέλει και έχει για soundtrack της ήχους ασθενοφόρων, κλάματα και ουρλιαχτά.

Για να μπορούν να ζήσουν οι κόρες μας, οι φίλες μας, οι μητέρες μας σε συνθήκες ασφάλειας, σε συνθήκες ισότητας και ισοτιμίας, θα πρέπει πρώτα όσοι ονειρευόμαστε αυτόν τον νέο και διαφορετικό κόσμο να οργανωθούμε και να ξεσηκωθούμε.

Y.Γ. Επειδή είμαι σίγουρη ότι όλο και κάποιος συμπολίτης θα φέρει το παράδειγμα της «παιδοκτονίας», να αναφέρω ότι τα παιδιά διαχωρίζονται από τους ενήλικες και στα δικαιώματα και στις υποχρεώσεις!!!