Μια εξαναγκασμένη απάντηση

Παρασκευή, 20 Σεπτέμβριος 2019 21:21 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Γράφει ο Διονύσης Θωμάς, οικονομολόγος

Στην εφημερίδα «Λακωνικός Τύπος» της 13ης/9/2019 διάβασα την ανάλυση και τη θέση του γνωστού δημοσιογράφου Δημήτρη Καμπουράκη με τίτλο «Η ταινία του Γαβρά δεν είναι ιστορία», η οποία αναφέρεται στα πολιτικά γεγονότα του 1ου εξαμήνου του 2015 και στηρίζεται στο βιβλίο του Γιάννη Βαρουφάκη, υπουργού οικονομικών τότε της Κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα.

Ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος είναι πολλά χρόνια στην πρώτη γραμμή της ενημέρωσης και του σχολιασμού της πολιτικής επικαιρότητας μέσα από τα ιδιωτικά κανάλια, τα οποία ως όργανα της οικονομικής ολιγαρχίας και προφανώς υπηρετούν τα συμφέροντά της. Δεν στέκεται όμως στην περίοδο εκείνη μόνο, αλλά επιχειρεί να τη συνδέσει με άκομψους και απαράδεκτους χαρακτηρισμούς, πράγμα αντιδεοντολογικό για επαγγελματία του είδους, με το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα.

Παρότι η ταινία δεν έχει έλθει ακόμη στις κινηματογραφικές αίθουσες (θα προβληθεί σε πανελλήνια πρεμιέρα το Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου 2019) και προφανώς δεν έχει γίνει γνωστό το περιεχόμενό της στην ολότητά του, οι αντιδράσεις από συγκεκριμένες πλευρές είναι έντονες και τείνουν να προκαταλάβουν και να ακυρώσουν τη σημασία της και να στρέψουν το κοινό εναντίον του δημιουργού της, αλλά το μόνο που κατορθώνουν είναι να την κάνουν περισσότερο ενδιαφέρουσα και ελκυστική.

Μια υπενθύμιση και απαρίθμηση των πραγματικών γεγονότων την περίοδο εκείνη είναι απαραίτητη. Με συνεχείς και εξαντλητικές διαπραγματεύσεις του Αλέξη Τσίπρα με αιχμή του δόρατος για τα οικονομικά τον Γ. Βαρουφάκη, ο οποίος ήταν βαθιά γνώστης της Ευρωπαϊκής οικονομίας, προσπάθησαν να επιφέρουν κάποιες ρωγμές στο οικοδόμημα των Βρυξελών προς όφελος του Ελληνικού λαού, κάτι που δεν έκαναν οι προηγούμενοι, χωρίς όμως να τα καταφέρουν. Όταν μετά από την κούραση των σκληρών διαβουλεύσεων και τη σθεναρή αντίσταση της Ελληνικής πλευράς ο Ντάισελμπλουμ πέταξε το χαρτί της μονομερούς απαίτησης των θεσμών στον Αλέξη Τσίπρα με την διαταγή ή υπογράφεις ή τελειώνουμε (αυτά ειπώθηκαν τότε και δεν διαψεύστηκαν), ο Α. Τσίπρας αποχώρησε και σε συνεργασία με τους συμβούλους του απεφάσισε τη διενέργεια δημοψηφίσματος απέναντι στην ανυποχώρητη στάση των δανειστών και την αντίληψη τους ότι η Ελλάδα είναι προτεκτοράτο τους. Γιατί καμία προσφυγή στην ετυμηγορία του λαού δεν είναι κωμική, διχαστική και άθλια. Είναι γνωστές οι αθλιότητες εκείνης της εβδομάδας μέχρι το δημοψήφισμα από τους ντόπιους και ξένους εναντίον της Κυβέρνησης και του πρωθυπουργού, όπου σχεδόν σύσσωμη η αντιπολίτευση, τα ΜΜΕ και οι πληρωμένες δημοσκοπήσεις ήταν υπέρ του ΝΑΙ με την εξέδρα στο καλλιμάρμαρο να είναι στο επίκεντρο του δήθεν λαϊκού ξεσηκωμού με τους τραγουδιστές τους ηθοποιούς και άλλους χαβαλετζίδικους εικονοπλάστες να διαμορφώνουν μια ευτελή εικόνα λυπηρή για την κοινωνία και τη σοβαρότητα της κατάστασης. Ούτε το ΟΧΙ έγινε ΝΑΙ ούτε τίποτα λιγότερο ή περισσότερο από την σθεναρή και καθαρή απόφαση του πρωθυπουργού μετά και από τη πρόσφατα δηλωμένη θέση του Ελληνικού λαού, να διαπραγματευθεί ένα οικονομικό πρόγραμμα προσαρμογής, με ημερομηνία λήξης, ηπιότερο από το αρχικό που είχαν προτείνει, μη υπολογίζοντας το τεράστιο πολιτικό κόστος (έχασε τη μισή του κοινοβουλευτική του ομάδα και το 1/3 των κομματικών οργανώσεων), την οποία έφερε στον Ελληνικό λαό και ζήτησε τη ετυμηγορία του τον Σεπτέμβρη του 2015 και έτυχε της ευρύτερης αποδοχής, παρά την πρωτοφανή πολεμική από ολόκληρο το πολιτικό σύστημα και τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ. Δεδομένου ότι τον Γενάρη είχε πάρει το 36,5% των ψήφων και τον Σεπτέμβρη 35,5%, παρά τη δημιουργία της ΛΑΕ(2,87%), γίνεται φανερό ότι περισσότεροι ψηφοφόροι εμπιστεύθηκαν τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Α. Τσίπρα, που αποδεικνύει και δικαιώνει την σθεναρή πολιτική του 1ου εξαμήνου του 2015 στο σύνολό της και δεν ήταν «βλαπτική για τη χώρα και τα συμφέροντα του λαού της» όπως διατείνεται ο δημοσιογράφος.

Η σκόπιμη μη αναφορά του δημοσιογράφου στις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015 καθιστούν το κείμενο ελλιπέστατο, μεροληπτικό και μπορεί να θεωρηθεί επιλεκτικά προσανατολισμένο και κατευθυνόμενο. Η σύνδεση του 1ου εξαμήνου του 2015 με τα εκλογικά αποτελέσματα του περασμένου Ιούλη δεν φανερώνουν μια αντικειμενική παρουσίαση, αφού λείπει ένα σημαντικό κομμάτι του χρόνου, παρά μια εμπάθεια και αποστροφή στον πρώην Έλληνα πρωθυπουργό που κυβέρνησε νόμιμα και ηθικά τη χώρα για 4,5 χρόνια. Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Α. Τσίπρας δεν έχασαν ούτε μια ψήφο στις προηγούμενες εκλογές σε σχέση με το 2015 αν λάβει υπ’ όψιν του το 31,5%, το 3,44% του ΜέΡΑ25, το 1,45% της Πλεύσης Ελευθερίας κ.λπ. Απλά η Ν.Δ. κατάφερε να συσπειρώσει ένα κομμάτι της χρυσής αυγής, τους κεντρώους και το ποτάμι που φαίνεται ότι τώρα ανακάλυψαν τον πραγματικό-φυσικό τους χώρο. Το αποτέλεσμα αυτό του ΣΥΡΙΖΑ είναι λίαν ενθαρρυντικό αν λάβει κανείς υπ’ όψιν του τις μεγάλες μάχες που έδωσε σε πολλά μέτωπα και επίπεδα, για τα οποία ποτέ καμιά ισχυρή μονοκομματική κυβέρνηση του παρελθόντος δεν τόλμησε να κάνει. Αρχικά με τους βαρόνους της οικονομικής ολιγαρχίας των καναλιών, να τους βάλλει σε καραντίνα και να τους αναγκάσει να πληρώσουν για τις τηλεοπτικές άδειες που για 30 περίπου χρόνια λειτουργούσαν σε καθεστώς ανομίας και ασυδοσίας, παρά τις κόντρες και με τη δικαιοσύνη, στη συνέχεια με ένα συνοθύλευμα από δεξιούς, ακροδεξιούς, αριστερίζοντες, θρησκευτικούς και παραθρησκευτικούς με λάβαρα και εικόνες, με μακεδονομάχους, φουστανέλες και περικεφαλαίες κ.λπ. για τη συμφωνία των Πρεσπών, που τώρα όλοι αυτοί σιωπούν και την αποδέχονται, για τη συμφωνία Κράτους και Εκκλησίας που έγινε ενώπιον του Ελληνικού λαού και έβγαλε στα κεραμίδια τους κληρικούς και η οποία ακυρώθηκε από τον ίδιο Αρχιεπίσκοπο αμέσως με την αλλαγή της Κυβέρνησης. Αυτά είναι μόνο μερικά από τα κύρια πεπραγμένα της προηγούμενης Κυβέρνησης, τα οποία και προσδιόρισαν το εκλογικό αποτέλεσμα. Είναι προς τιμήν της η επιλογή της πραγματικής ρήξης, παρά το χάιδεμα και το συμβιβασμό. Η συντηρητικοποίηση όμως του εκλογικού σώματος φαίνεται ότι ακόμη καλά κρατεί. Η ριζοσπαστική και η προοδευτική πορεία ανακόπηκαν.

Το μέλλον όμως είναι μπροστά και γρήγορα θα αποκαλύψει.
Αυτά για τη σωστή και αντικειμενική δρομολόγηση της σκέψης, από την αναφορά των πραγματικών γεγονότων και την επικράτηση της ιστορικής αλήθειας. Το αν η ταινία του Γαβρά στηρίζεται στην ορθή απεικόνιση των περιστατικών εκείνης της περιόδου πρέπει να εξεταστεί. Σε οποιαδήποτε όμως περίπτωση η πρόταση ενός διεθνούς φήμης σκηνοθέτη είναι ένα σοβαρό πολιτιστικό γεγονός και σαν τέτοιο πρέπει να καταγραφεί.

Υ.Γ. Ας θυμηθούμε τι έγινε τον Οκτώβρη του 2011, όταν ο τότε πρωθυπουργός πρότεινε δημοψήφισμα για τα μνημόνια για να αποφασίσει ο λαός, όπου σε συγχορδία οι έξω και οι μέσα αντιτάχθηκαν με βαρείς χαρακτηρισμούς και μετά από ένα χρόνο τον απέπεμψαν. Τώρα ο ίδιος επανέρχεται και χαρακτηρίζει λάθος τη μη πραγματοποίησή του.

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του ΚΥΡ
Το κλίκ της ημέρας
του ΚΥΡ
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα